Бо мақсади бурдани корҳои фаҳмондадиҳӣ ҷиҳати риояи талаботи қонунгузорӣ, таъмини тартиботи ҷамъиятӣ, пешгирии шомилшавии ҷавонон ба ҳизбу ҳаракатҳои номатлуб, коҳиш додани сатҳи ҷинояткорӣ ва оворагардӣ, инчунин пешгирии зуҳуроти номатлуб, аз қабили хурофотпарастӣ ва тақлидкорӣ ба сару либос ва фарҳанги бегона, гурӯҳи кории Вазорати корҳои дохилии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар ноҳия вохӯрии судманд баргузор намуд.

Терроризм ва экстремизм аз ҷумлаи падидаҳои хатарноки замони муосир ба ҳисоб мераванд, ки на танҳо ба амнияти давлатҳо, балки ба суботи ҷомеа ва арзишҳои инсоният таҳдиди ҷиддӣ эҷод мекунанд. Ин зуҳурот бо истифода аз зӯроварӣ, тарс ва таҳдид кӯшиш мекунанд, ки ақидаҳои ифротиро ба мардум таҳмил намоянд.

Падари ман аз ҷавонӣ, баъди хатми синфи ҳафт ва омӯзишгоҳи педагогии шаҳри Кӯлоб ба касби муаллимӣ машғул буд.

Дар деҳа қариб касе номи маро намегирифт. Ба ман бо эҳтиром «бачаи муаллим» гуфта, муроҷиат мекарданд.

Ман аз шунидани ин унвон нисбат ба худ меболидам. Шогирдони падарам ба ман муносибати эҳтиромона доштанд. Аз он мефахридам.